ตามหาน้องสาวที่หายไป ตอนที่ 7
“ในระหว่างนี้ ฉันคงสนิทกับเขามากขึ้นสินะ?”
คำพูดที่ทรมานตัวเองผสมปนเปกันออกมา เธอเองไม่ใช่ใครอื่นที่ขอร้องไม่ให้เอ็ดเวิร์ดเข้ามาในห้องของเธออีกต่อไป แต่เมื่อเธอคิดถึงคืนอันยาวนานที่เธอต้องนอนคนเดียว หน้าอกของเธอรู้สึกว่างเปล่า
ก๊อกก๊อก.
ได้ยินเสียงเคาะประตูของเธอในขณะที่เธอกำลังจมอยู่ในความคิดของเธอ หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง บางทีเอ็ดเวิร์ดอาจผิดสัญญาและไปเคาะประตูห้องน้องสาว สีหน้าของเธอบิดเบี้ยวอย่างประหลาด เธอดูประหลาดใจ แต่มีความสุข และในขณะเดียวกันเธอก็สั่นสะท้านด้วยความวิตกกังวล
“…… ใคร มันคือใคร?”
“คุณผู้หญิง ฉันเอาชามาให้”
"อา……."
แต่สิ่งที่เธอได้ยินไม่ใช่เสียงทุ้มต่ำของเคานต์ แต่เป็นเสียงที่ไร้พลังของหญิงชรา สาวใช้เข้ามาที่ข้างเตียงของเธอและยื่นชาที่ว่ากันว่าดีต่อร่างกายให้เธอ เธอเสริมอีกว่าเคานต์สั่งให้เธอเห็นด้วยตาของเธอเองว่า ร็อกซี่ดื่มทุกหยดสุดท้าย
“ถ้าคุณดื่มมากเกินไป คุณจะป่วย”
หลังจากที่เธอดื่มชาที่สาวใช้นำมาให้จนหมดแล้วร็อกซี่ก็หลับตาลง
***********
บูม-!
มีเสียงฟ้าร้องดังลั่นคฤหาสน์ ลมแรงและฝนพัดแรงพอที่จะทำให้หน้าต่างสั่นไหว และต้นเซลโคที่ว่าขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบคฤหาสน์ก็แกว่งไกวไปตามแรงลม
“ฮะ!”
ในเวลาเดียวกัน เสียงคร่ำครวญก็หลุดออกจากปากของ ร็อกซี่ เมื่อเธอตื่นขึ้น
"อ่า!"
ร็อกซี่จับหน้าอกของเธอด้วยความเจ็บปวด ลมหายใจร้อนพวยพุ่งออกมาอย่างต่อเนื่องและความร้อนรุ่มไหลเวียนภายในร่างกายของเธอ เธอเป็นไข้หรือไม่? ทุกครั้งที่เส้นไหมบางๆ ลื่นไถลไปบนผิวที่บอบบางของเธอ ร็อกซี่ ก็สั่นด้วยความตกใจ เธอพยายามลุกขึ้นดึงเชือกและเรียกสาวใช้ แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครเข้ามาทางประตู
“อึก”
เมื่อเวลาผ่านไป ร่างกายของ ร็อกซี่ ก็ร้อนขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เธอคุ้ยหาผ้าปูที่นอน เธอก็รู้ว่ากางเกงในของเธอเปียก เธอค่อยๆ ถอดกางเกงชั้นในออกทั้งน้ำตา และใช้มือถูคริสตอริสราวกับว่าเธอทนไม่ได้อีกต่อไป ตัวสั่นแล่นผ่านร่างของเธอ
“อ๊ะ อ๊า!”
เสียงของผู้หญิงที่ดังไปทั่วห้อง เธอใช้ฝ่ามือถูบริเวณหัวหน่าวอย่างรวดเร็ว บีบและบิดคริสตอริสที่แดงกล่ำของเธอซ้ำๆ เธอเงอะงะและไม่ชำนาญเพราะเป็นครั้งแรกที่เธอช่วยตัวเอง บางทีอาจเป็นเพราะสัมผัสหยาบของเธอ เนื้อด้านในที่อ่อนนุ่มของเธอจึงถูกปัดออกซ้ำแล้วซ้ำอีก ร็อกซี่ รู้สึกเจ็บปวดและมีความสุขในเวลาเดียวกัน ไม่สามารถหยุดการช่วยตัวเองได้
“อ๊ะ อะ! อ๊า!”
เธอถึงจุดสุดยอดไปหลายครั้งแล้ว แต่ความเร่าร้อนยังไม่ดับ กลับเป็นช่องทางลับของเธอที่ยังชุ่มและสำรอกความรักออกมามากขึ้น บีบคริสตอริสเท่าไหร่ก็ไม่มีประโยชน์
“อึก พี่ชายพี่ชาย……”
ในที่สุด คำพูดเกี่ยวกับการตามหาเอ็ดเวิร์ดก็หลุดออกมาจากปากของเธอ เธอไม่รู้ว่าทำไม เธอคิดโดยสัญชาตญาณว่ามีเพียงพี่ชายของเธอเท่านั้นที่สามารถบรรเทาความเจ็บปวดอันแสนสาหัสนี้ได้ ร็อกซี่ลุกขึ้นจากเตียงอย่างเคอะเขินและออกไปหาเอ็ดเวิร์ด
ทุกครั้งที่เธอยืนพิงราวบันไดและเดิน ของเหลวจะหยดลงที่ขาของเธอจนเปียกโชกทั่วโถงทางเดิน ความคิดที่ว่าวันรุ่งขึ้นสาวใช้จะเช็ดร่องรอยอนาจารของเธอจากพื้นทำให้เธออับอาย แต่เธอก็หยุดการค้นหาเอ็ดเวิร์ดไม่ได้
ในที่สุด ที่ปลายสุดของโถงทางเดิน ยืนอยู่หน้าประตูของเอ็ดเวิร์ด ท่วงทำนองเปียโนที่ไพเราะสามารถได้ยินเข้าหูของร็อกซี่ แม้จะมีฝนตกหนัก ท่วงทำนองที่ไพเราะก็ไหลออกมาจากห้องของเอ็ดเวิร์ด
“ฮึก พี่……”
ขณะที่เธอร้องไห้และวางมือบนประตู ประตูก็เปิดออกราวกับว่ามันถูกเปิดตั้งแต่แรก เปียโนสีดำรูปร่างคล้ายวาฬเพชฌฆาตตั้งอยู่ใต้หน้าต่างที่มีลมพัดเย็น และเอ็ดเวิร์ดนั่งอยู่บนเก้าอี้เปียโนมองไปที่ร็อกซี่
“ร็อกซี่?”
ขณะที่ท่วงทำนองเปียโนหยุดลง ร่างกายของร็อกซี่ ก็แข็งขึ้น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นหรือเยี่ยมชมห้องของเอ็ดเวิร์ดจริงๆ ดังนั้นเธอจึงรู้สึกลังเลแม้ว่าร่างกายของเธอจะร้อนผ่าวก็ตาม
“มานี่สิ ร็อกซี่”
คำพูดของพี่ชายของเธอราวกับเวทมนตร์ ร็อกซี่ เดินเข้าไปหา เอ็ดเวิร์ด อย่างช้าๆ ขณะที่เขานั่งอยู่บนเก้าอี้เปียโน และสวมแว่นตาทรงกลม ให้ความรู้สึกที่อันตราย และตัวของ ร็อกซี่ ก็ร้อนยิ่งขึ้นไปอีก มันเป็นเรื่องที่ควรจะเก็บไว้ในส่วนลึก แต่มันเหมือนกับความปรารถนาของร็อกซี่ที่มีต่อพี่ชายของเธอ เธอหวังว่าเขาจะไม่มีวันรู้เรื่องนี้ แต่กระโปรงของเธอก็เปียกด้วยความรักของเธอ ร่องรอยของเธอหยดลงบนพรมกำมะหยี่อีกครั้ง